پی به راز سفرم برد و چنان ابر گریست

دید بازآمدنی در پیِ این رفتن نیست

.

همه گفتند "مرو" دیدم و نشنیدمشان

مثل این بود به یک رود بگویند: بایست

.

مفتضح بودن از این بیش که در اول قهر

فکر برگشتنم و واسطه ای نیست که نیست

.

در جهانِ تهی از عشق نمی مانم چون

در جهانِ تهی از عشق نمی باید زیست

.

دهخدا تجربه ی عشق ندارد ورنه

معنی «مرگ» و «جدایی» به یقین هر دو یکی ست

.

کاظم بهمنی

غم مخور معشوق اگر امروز و فردا می کندشیر دوراندیش با آهو مدارا می کند.زهر دوری باعث شیرینی دیدارهاستآب را گرمای تابستان گوارا می کند .جز نوازش شیوه ای دیگر نمی داند نسیمدکمه ی پیراهنش را غنچه خود وا می کند.روی زرد و لرزشت را از که پنهان می کنی؟نقطه ضعف برگها را باد پیدا می کند.دلبرت هر قدر زیباتر، غمت هم بیشترپشت عاشق را همین آزارها تا میکند.از دل همچون زغالم سرمه می سازم که دوستدر دل آیینه دریابد چه با ما می کند.نه تبسم، نه اشاره، نه سوالی، هیچ چیزعاشقی چون من فقط او را تماشا می کند.کاظم بهمنی

دودلـــم اول خط نام خـــدا بنــویسمیا که رندی کنم و اسم تو را بنویسم.همه یک گفتم و دینم همه یکتایی بودبا کدامین قلــــم امروز دوتـــا بنویســم.ای که با حرف تو هر مسئله ای حل شدنی استبخدا خـــود تـــو بگــــو نـــــام کـــــــــــه را بنویسـم.صاحب قبله و قبله دو عزیـزند ولــــــیخوشتر آنست من از قبله نما بنویسم.آسمان مثل تو احساس مرا درک نکردباز غـــم نامــه بـــه بیگانه چرا بنویسم.تا به کی زیر چنین سقف سیاه و سنگینقصــــــــه درد بــــــه امّیــد دوا بنویســـــم.قلمم جوهرش از جوش و جراحت جاری استپست باشـــــم کـــــه پَی نان و نـــوا بنویســم.بارها قصـــد خطر کردم و گفتــــی ننویسپس من این بغض فرو خورده کجا بنویسم.بعد یک عمر ببین دست و دلم می لرزدکـــه «من و تو» به هم آمیزم و «ما» بنویسم.من و تو چون تن و جانند مخواه و مگذاراین دو را بــــاز همینطور جـدا بنویســـم.شعر من با تو پر از شادی و شیرین کامیستبـاز حتـــــی اگــــر از سوگ و عــــزا بنویســم.با تـــو از حرکت دستــــم برکت مـــــــی باردفرق هم نیست چه نفرین ، چه دعا بنویسم.از نگاهت، به رویم، پنجره ای را بگشایتا در آن منظـره ی روح گشــــــا بنویسم.تیغ و تشباد هم از ریشه نخواهد خشکاندغزلـــــی را کـــه در آن حال و هوا بنویسم.عشق آن روز که این لوح و قلم دستم دادگفت هـــر شب غزل چَشم شما بنویسم

مي شمارم يكي يكي از دوراختلاف ِ مداد هايت رادوست دارم به جاي تو يك بارحل كنم اتحاد هايت رامثل يك بچه ي نديد بديدًدوست دارم كه گوشه ي پيانوكاغذ ِ نـُـت نويسي ات باشم« im calling you » كه مي خوانيلهجه ي انگليسي ات باشم« آروزهاي مـُـضحكي دارم »ًدوست دارم ادامه اش بدهمبازي ِ احمقانه ي دل راكُمكم كن درست بگذارمآخرين تكه هاي پازل رانقشه ي ما هنوز كامل نيستًدوري و هيچ راه حلــّي راچشم هايم نمي كند اثباتديدنت ساده نيست ... حتي باعينك ِ دور بين ِآستيگ مات !!!فاصله سوت مي كشد در شبًدر قطاري كه تو در آن هستيخانه ام روي ريل بود اي كاشكوركورانه دوستت دارمشعرهايت بريل بود اي كاشپاك كن خط چشم هايت راًآرزوهاي لمس كردني امبي حساب و كتاب مي ماندنسبت من به تو طبيعي نيستمثــلِ آتش به آب مي ماندتو كتاب ِ علوم را خواندي ؟ًنيوتن كشف كرده رازت رادر مني كه نچيده افتادمنرسيدم به دست هاي تـو ومثل سيبي رسيده ... افتادمامتحانات من نهايي بود!ًعشق را قهوه اي تر از هر روزته فنجان ادامه مي دادمنصفه شب ، زير ِ نور مهتابيداشتم بــــــــه تو نامه مي دادمپدرم كارنامه ام را ديدً«قطعيت» ها هجوم آوردنددر دلم «انقلاب» و آشوبي استمن نمي دانم از چه مي ترسمپدرم مرد ِ « نــسـبـتا » خوبي است !ــ «سي و يك سال» اختلاف كم است ؟ ــًزندگي هرچه بوده كم بودهزندگي هرچه هست بسيار استما همین بوده ایم از اولدست بالاي دست بسيار استدست بالاي دست بسيار است...

از سحر عطر دل انگیز تو پیچیده به شهرباز دیشب چه کسی خواب تو را دیده به شهرًدیدم از پنجره خانه هوا طوفانیستبار دیگر نکند بال تو ساییده به شهرًرود اروند خبر داده به کارون که نترسدلبر ماست گمانم که خرامیده به شهرًمصلحت نیست هوا عطر تو را حفظ کندشاهدم ابر سیاهیست که باریده به شهرًشاهدم این همه نخلاند که ایمان دارندهیچ کس مثل تو آن روز نجنگیده به شهرًهمچنان هستی و میجنگی خود میدانیدشمنت دوخته از روی هوس دیده به شهرًمثل طفلی که بچسبد به پدر وقت خطرشهر چسبیده به تو، خون تو پاشیده به شهر%%%%%متن آهنگ محاصره از محمد معتمدی

بذارین یکم چندش بازی در بیارم، امروز ماهگرد تولدم بود